Iste Filistinli bir kizin yurek yakan feryadi !
Israil vuruyor, Lubnan ve Filistin kan agliyor.. Ve savas en çok çocuklari etkiliyor !
Minik yurekleri titreten Israil bombalari onlarin geleceklerini çaliyor.
Tam da su anda ana kucaginda olmasi veya yemyesil kirlarda kosup oynamasi gerekirken..
Ancak onlar; acimasiz bir yasam savasinin telasinda..
Ne ugruna?
Gozleri baska hicbir sey gormeyen bazi kisilerin "Para ve Iktidar" hirsi ugruna..
Minik kizin sozleri yasananlar ve Israil’e olan kinlerini oyle guzel ozetliyor ki..

Ve iki minik yurek daha..
Delik desik duvarlardaki mermi izleri yok edilebilir belki..
Ama ya onlarin yuregindeki korkunun ve dehsetin izleri?
Hangi guc yok edebilir bunu, dusunun bir kez, hangi guc?

Bu derece duyarsiz olabilecek kadar vicdansiz olmamali insanoglu!
Birileri can vermisken bir hic ugruna; digerleri bu cani pervasizca aldiklari icin gurur duymamali!
Duyuluyorsa bile; bunun adi "INSANLIK " olmamali.
Hatta bunu yapan, yaptiran veya bu yapilandan mutluluk duyan;
"INSANLIGINDAN UTANMALI!"

Hangi cilginlik, hangi akla hizmet ederek yaratir bu dehseti?
Bir tarafta harabeye donen bir vatan;
Diger tarafta harabeden beter bir insan!
Hangi bedel geri getirir yok olan bir yasami?
Hangi bedel yeniden katar; kaybolan bir cana cani?
Hangi bedel?

Minicik bir beden daha..
Tam bir CESUR YUREK aslinda!
Mucadeleye degen ve uzun yillar surmesi gereken yasami pahasina;
Olumun ve demirin buz gibi soguklugu viz geliyor ona..
Bu direnci ve cesareti;
Goz gore gore gelen savasi durduramamanin ezikligini

Ve utancini tahmin edilemez boyutta yasatiyor insana!
Bunca yurek burkan durum; giden canlar ve sonen ocaklarla bitmiyor.
Geride kalanlarda yurek sizlatiyor.
Kazanan, kanli ekmegini oburca yerken;
Kaybedenin ortada kalan gunahsizi, acliktan donen gozlerle umutsuzca ic geciriyor..
Ne yazik ki her seferinde; "Biri yer, biri bakar; kiyamet ondan kopar!" gercegi unutuluyor..
Ne ugruna acaba?
Ne ugruna?